Ondervoedingsprogramma’s in Lupane

Op weg naar Lupane
Vanochtend zijn we om half 7 vertrokken van een hotel in de buurt van de Victoria Falls.
Na drie uur rijden kwamen we aan in Lupane. Omdat we vroeg zijn vertrokken, kregen we ontbijt mee voor in de auto. Daar had ik veel moeite mee, ik moest mezelf dwingen om wat te eten. We zouden die dag namelijk bij ondervoedingsprogramma’s gaan kijken en de kinderen daar hebben heel weinig te eten. Ik voelde me dus best schuldig. En als ik het niet zou eten, zou het worden weggegooid en dat vind ik helemaal niet kunnen aangezien er juist een tekort aan voedsel is. Onderweg kwamen we ook langs een sportveld waar allemaal schoolkinderen in uniform waren. Toen we daar uitstapten waren ze een beetje verlegen. Wel hebben we even met ze gepraat.

Bij het eerste ondervoedingsproject
Met z’n allen kwamen we aan bij een ondervoedingsprogramma. Er waren daar veel kinderen, hele kleine en ook wat kinderen van een jaar of tien. Daar is de helft van de groep gebleven en de andere helft is doorgereden naar een tweede project. Ik ging mee naar het tweede project.

Eten voor de kinderen
Het tweede project lag zo’n kwartiertje verderop met de auto. We waren daar met Esther, Leonie, Jamie, Christoph, Bouke en Gerwin (van de camera’s), een paar mensen van de ADP en ik. Toen we daar aankwamen deden de vrouwen daar een dans voor ons. Heel leuk om te zien. Ook een aantal kinderen deed mee. De kinderen daar waren volgens mij tussen de één en vijf jaar.

Vervolgens gingen we zitten en heeft de vrouw van de ADP verteld hoe en wat. We zaten in de schaduw van een boom, want het was heel warm. We zaten tussen de vrouwen en kindjes op vrolijk gekleurde doeken. Er waren daar 28 kinderen, elk met een ouder. Eigenlijk alleen maar mama’s. Toen we bij ze gingen zitten, kregen we van heel veel mensen een hand en zeiden we ‘Salibonani’ (de meervoudige en beleefdheidsvorm van hallo)

Daarna hebben we onze handen gewassen en hebben we in de ‘keuken’ gekeken en een beetje geholpen. Het was een klein hutje met in het midden een grote pan waar ze een soort pap maakten. We hebben geholpen met ingrediënten toevoegen en roeren. Er ging melk, meel, eieren, spinazie, pompoen, een vrucht waarvan ik de naam niet weet, olie en een lepel suiker per kind in.

Zodra het klaar was kwamen de ouders één voor één binnen en mochten we het bordje voor hun kind volscheppen. Heel fijn om te doen. We hebben zelf ook een klein beetje geproefd en het is niet alleen gezond maar ook heel lekker.

De kinderen zijn het alleen niet gewend om genoeg te eten en willen het daarom eigenlijk ook niet allemaal opeten. De moeders gaan daarom met hun kind zitten en zorgen dat die wat binnen krijgen. Maar zoals ik schreef, ze zijn het niet gewend en er was ook een meisje dat moest overgeven.

De rest van die middag
Na het eten hebben Jamie, Christoph en ik afgewassen. En daarna kregen we een ‘rondleiding’ lang de wc. Een hutje van takken met in het midden een gat. Het gat was afgedekt met een deksel tegen de vliegen. En voor de wc stond een kraan. Het was een opgehangen jerrycan met water en het was zo gemaakt dat als je met je voet een tak omlaag duwde, dat het water eruit kon stromen. Heel hygiënisch en super handig.

Ook hadden we daarna nog even de tijd om bij de vrouwen en kinderen te gaan zitten en met ze te praten. Dat was heel interessant en ik werd me er ook veel meer van bewust dat er echt mensen zijn die gewoon niet genoeg voedzaam eten hebben en daaraan ook echt sterven. En wij waren er een halve dag en dat was moeilijk, maar zij kunnen niet in een auto stappen en weer door gaan. Voor hen is het altijd en overal werkelijkheid!

Weer weg uit Lupane
Maar ondanks dat veel mensen honger hebben, wordt er toch heel veel vooruitgang geboekt. En het project daar en ook het eerste project waar we kwamen, zijn super goed en ook heel belangrijk. Het werkt echt en maakt ook werkelijk een verschil. Want zo’n programma met 28 kinderen verandert misschien niets aan het gemiddelde kindersterftecijfer, maar voor die 28 verandert het wel. En als in elk dorp ondervoede kinderen geholpen worden, verandert het uiteidelijk ook zelfs het gemiddelde kindersterftecijfer. En er zijn nu al veel goede projecten en er komen er steeds meer bij, dus dat is super!