Weer thuis
Nou zit ik hier, thuis achter mijn computer in mijn luxe leventje. Waar ik elke dag met de trein naar Hilversum ga naar m’n school. Elke keer treinkaartjes halen, heen en terug, meer dan 17 euro per dag voor een treinreis. Mijn gedachten gaan uit naar de mensen die dat nog niet eens per maand kunnen verdienen. Zo snel val je weer terug in je luxe leventje... Niet dat ik er hier wat aan kan doen, dat laat onze maatschappij niet toe. Maar toch, stiekem, dat ene gevoel elke keer weer. ’s Avonds bij het avondeten gaan mijn gedachten uit naar Getew, zou hij vandaag eten hebben voor zijn 3 zusjes en voor zichzelf? Ik hoop het.
Maar niet alleen slecht nieuws, ik ben ook blij dat ik mijn studie kan volgen en dat ik weer bij mijn familie en vrienden ben. Ik heb heel goede gesprekken gehad met mensen, mensen die oprecht geïnteresseerd zijn in wat je te vertellen hebt. We hebben in de kerk een dienst gewijd aan onze verhalen. Er zijn zes kinderen gesponsord door die dienst, hoe vet is dat! Zes kinderen hebben nu een toekomst en ik ben ontzettend blij dat dit in onze dienst tot stand is gekomen.
Wat wel te gek is, is dat ik zowaar met iemand uit mijn klas erover heb kunnen praten. Diegene was erg geïnteresseerd in hoe je nou “die” kinderen kan sponsoren (Als ik ze nou ook nog zover krijg dat het gewoon mensen zijn ben ik pas echt happy). Dat is natuurlijk ongelooflijk gaaf dat iemand van mijn eigen leeftijd nadenkt over het sponsoren van een kind. Ik hoop dat ik er nog veel met mensen over kan praten zodat alle kinderen die ik ontmoet heb een sponsor krijgen!
That said, wil ik nog één oproep doen. Een oproep die uitgaat naar iedereen:
‘Dames en heren, ladies and gentlemen, GA ZIPPEN en zorg voor een betere toekomst voor die lieve kindjes in Afrika die het zo hard verdienen!’
Greetings and lots of love to you all,
Michael Diepeveen